De zestig van Texel - in de 120 variant
03:20 wakker - voor de wekker die ik had gezet. Vannacht is de zomertijd ingegaan. Drie keer gecontroleerd of mijn horloge inderdaad de zomertijd aangaf. Niet dat ik te laat zou zijn voor de start. Aankleden - krentenbollen eten. Water drinken Nog een keer naar de WC
04:00 wandelen naar de start. Wat praten met bekenden. Onder meer met Rudy - die ik eigenlijk alleen via Strava ken. Er zijn eigenlijk erg veel bekenden. Veel spartathlon-gangers. Veel goede lopers. Mijn plaats zal niet heel erg vooraan liggen.
Francois en Henri geven de laatste details voor de race. Ik hoop altijd dat ze niet altijd teveel belangrijk informatie op zo'n moment geven. Het gaat vrijwel altijd langs me heen - of ik ben het na de eerste paar km alweer vergeten. Gelukkig komt het meeste redelijk overeen met de informatie in de mails die op voorhand zijn gestuurd.
Om 04:35 gaan we los. Ik sta redelijk vooraan en wordt wat meegezogen door een groepje waar Leonie ook in meeloopt. Ik merk na een paar km dat dit tempo niet mijn bedoeling is voor de dag en laat me wat zakken. Vanaf dat moment loop ik vrijwel de gehele tijd alleen.
Wel genieten. Heel langzaam wordt het wat lichter. Als we de vuurtoren ronden - worden we over het strand gestuurd. Mijn route in de navigatie zegt wat anders. Dus ik wandel terug in de heilige overtuiging dat mijn horloge niet liegt. Er hangt echter een lint en er wijzen twee pijlen richting strand. Ik bedenk me dat het wel erg onwaarschijnlijk is dat iemand ze op dit tijdstip heeft verhangen en ga terug het strand op.
De vuurtoren steekt mooi af tegen een lichter wordende hemellucht. Bij de strandopgang neem ik weer een stukje reep. Het is een probeersel deze repen. Al meerdere smaken getest en ze bevallen goed. Deze smaak had ik blijkbaar nog niet eerder gehad - bleek achteraf iets met gember te zijn. Maar mijn maag reageert hier furieus op. Ik krijg m met veel moeite naar binnen. Mijn darmen spelen even later op en na een rustieke balanceeroefening in een duinpannetje ga ik verder. Moraal is goed. De lichter wordende dag maakt dat alles mooi is. Een filmende fietser komt me tegemoet. Het blijkt Johannes te zijn die later de Zestig gaat lopen.
Op 33km staat Francois bij een post. Ik pak wat spullen en ga weer snel verder. Ik probeer weer even later wat te eten van mijn nieuwe reepjes. Maar het staat me tegen. Een ouderwets kauwblok doet het beter. Daar heb ik er echter maar weinig van bij me. De gedachte dat ik op de terugweg gebruik kan gaan maken van het voedsel op de posten sterkt me. Nu al zin in winegums etc...
Het strand op. Het ligt er mooi bij. Daar merk ik dat het allemaal al wat moeizamer gaat. Ik kan slecht vaart houden. Aan de linkerkant begint mijn rug ook wat pijnlijk te voelen langs de ruggegraat. Ik kom aan bij de volgende post. Het is nog iets te vroeg om aan één kant last te krijgen van de m'n rug. Beelden van compleet scheef lopende lopers schieten door mijn hoofd. Ik neem een paracetamolletje zodat ik meer ontspannen kan blijven lopen. Vervolgens krijg ik een mooi stuk door duin / bos voorgeschoteld waarna de route ons weer op het strand brengt.
Al vrij snel komt Rudy naast me lopen. Even wat kletsen helpt. En mijn tempo komt weer iets meer in de lijn van mijn verwachting. Volgens Rudy komen we voor de start van de Zestig bij het keerpunt. Ik spreek hem niet tegen. Dat zou mooi zijn - In ieder geval iets sneller als vorig jaar. Al voelt dat nu helemaal niet zo. Vorige keer heb ik enorm lopen klooien en wilde ik te vroeg de duinen in. Deze keer beter opgelet en de vlaggetjes in de gaten gehouden. Hierdoor verloren we geen tijd met duinhobbling. Ondertussen waren al diverse lopers al weer op de terugweg. Er wordt behoorlijk doorgelopen.
Net voor de start van de 60km kwam ik aan bij het keerpunt. Francois stond er klaar voor om me direct de goede kant op te dirigeren. Super - anders was ik vast gaan dralen. Meer dan 200 lopers haalden me vervolgens in. Op weg naar het strand dacht ik mooi aan te haken bij een leuke groep. Mijn maag dacht daar duidelijk anders over. De inspanning/verandering van het solitaire lopen naar het iets snellere meelopen met groepen lopers was teveel. Hij blokkeerde volledig.
Om al de net gestarte lopers niet te confronteren met dit beeld liep ik wat van het pad af. Achteraf eigenlijk alleen maar meer zichtbaar voor iedereen die langsliep. De maag vond het echter niet zo nodig om alles er uit te gooien. Jeroen kwam langs en ik kon (denk ik) vrolijk terug groeten. Pas op de plaats dus. Rustig de inspanning laag proberen te houden en het strand op. Met de wind in de rug kwam ik weer een beetje in ritme. Bij de strandopgang stond mijn gezin te wachten. Ik liep echter net in een groepje en had een redelijk gevoel - dus veel tijd om even bij te praten was er niet.
De post had net meer dan 500 lopers eten/drinken gegeven. Het was dus wat chaotisch. Er was ontbijtkoek en banaan. Ontbijtkoek leek me een no-go. Vanuit mijn sparathlon-ervaringen had ik nogal een slechte ervaring met banaan. Eigenlijk daarna nooit meer banaan gegeten tijdens wedstrijden. Die liet ik dus ook maar even liggen. Ik vond nog een krentenbol in mijn spullen. Die kon ik voor minstens de helft opeten. Dat was iig weer iets. Op het strand kwam ik Rudy weer tegen. Onder het motto: "het strand is het strand" kwamen we ook dit stuk weer door.
Vlak voor de strandopgang keerde mijn maag weer om. Een mooi moment om alles er nu echt uit te gooien dacht ik - totdat ik mijn dochter op 100m afstand vrolijk zag zwaaien. Goed.. toch niet het moment. De laatste meters rustig wandelend - nu even wat meer tijd voor een praatje. Bij de post iets verderop toch maar een stukje banaan genomen. Er moest toch iets in als ik later ook nog een stuk de wind tegen zou hebben. Dan zou sowieso het inspanningsniveau van het lichaam omhoog gaan.
Ik kon me in dit stuk weer een beetje op gang krijgen. Door te rekenen met tempo en cut-off tijden wist ik dat ik het zou moeten kunnen halen. De wind wakkerde ondertussen behoorlijk aan. Ik besloot om van post naar post te lopen. Elke keer daar wat sportdrank nemen en wat banaan en zo verder. Met 95km op de teller veranderde de looprichting langzaam. De rug/zijwind kwam nu wat meer van voren. Het finale gevecht kon gaan beginnen.
De hoop dat de wind buitendijks wat minder was dan binnendijks vanwege de luwte van de dijk liet ik snel varen. De km-tijden liepen weer snel op. Ik kon me geen stops of iets dergelijks meer veroorloven. Als ik het laag in de 7m de kilometer wist te houden zou het nog goed gaan komen. Gelukkig leek me dat vrij goed haalbaar. Gevolg was wel dat ik sommige stukken als één van de weinige nog aan het hobbelen was in plaats van aan het wandelen. Mijn wandeltempo is veelal trager dan de meeste wandelaars - dus dat leek me geen goed idee.
Daarom maar hobbelen, hobbelen en hobbelen. Recht tegen de wind in. Achteraf hoorde ik iets over windkracht 7. Dat heb ik volgens mij nog niet eerder gehad. Maar goed dat deze wind niet continue tegen was bedacht ik me wel. Nu kon je door het draaien van de weg af en toe een beetje op adem komen om vervolgens weer vol te kunnen gaan genieten van de strijd. Vechten tegen de elementen is leuker dan vechten tegen je eigen lichaam. Gelukkig kon het lichaam ook weer een beetje vechten.
Het lichaam (en de geest) werden erg gelukkig bij het zien van het 5km bord. Het omrekenen naar tijd was geen goede beslissing. Daar werd ik niet vrolijk van. Dus simpelweg kijken naar de meters die nog gelopen moesten worden. In de laatste 2km nog een regenbui - maar dat maakt niet meer uit. Ik was bezig met mijn eindsprint. En daar kwam ik op 200m voor de finish Rudy weer tegen. Gezamenlijk over de finish was een mooie afsluiter van deze race.
Henri en Francois stonden breed uit te grijnzen in de regen. Bjorn weer liggend op de grond voor de mooiste foto's. Erg gaaf. Ik krijg een medaille omgehangen en ben blij. Iets meer dan 12 minuten over voor de officiële cut-off. "Ruim" binnen de tijd binnen. Erg fijn om weer iets boven de 100km te kunnen finishen. Texel... bedankt.
21 april, 2026